Het geboorteverhaal van Dauw: een geplande keizersnede

Vrijdag 23 januari, de morgen waarop jij geboren werd, een grijze, natte ochtend...

Afgelopen nacht was een nacht vol spanning. De wekker ging en we beseften dat niet alleen jij geboren ging worden, maar ook dat er een hele nieuwe gezinsdynamiek zou ontstaan. Bij het ontwaken drong het pas echt door dat je over enkele uren geboren zou worden en dat mijn buik weer leeg ging zijn... en dus wilden we nog snel een foto maken met jou in mijn buik.

"Bij het ontwaken drong het pas echt door dat je over enkele uren geboren zou worden en dat mijn buik weer leeg ging zijn..."

We kleefden de smartphone tegen het plafond boven ons bed en maakten nog snel enkele foto's. Best een leuk moment om aan terug te denken. Maar door deze last-minute, gekke onderneming, startte de ochtend weer chaotisch, zoals wel vaker... en ook zoals altijd dachten we dat het ons dit maal wel ging lukken, dat we wel ruim op tijd zouden zijn. Maar... zoals gewoonlijk waren we weer te laat in het ziekenhuis!

Niet veel later nadat we op de kamer aankwamen, arriveerde Hanna, onze geboortefotografe. Het was een primeur voor het ZAS Palfijn ziekenhuis om een geboortefotografe erbij te hebben, bij een keizersnede.

Ja, een keizersnede, niet omdat er iets mis was met ons baby'tje of de ligging, maar omdat ik niet mocht persen omwille van een eerdere gehooroperatie. Was nog een hele discussie tussen de gynaecologe en de NKO, toch twee medische afdelingen die meestal niets met elkaar te maken hebben, maar we namen liever geen risico en volgden het advies van de NKO arts.

Het wachten voor de keizersnede herinner ik me als een stil moment, een moment vol spanning, angst, maar ook vreugde voor het geluk dat op weg was.

"... een moment vol spanning, angst, maar ook vreugde voor het geluk dat op weg was."

Omstreeks 9u werd ik naar de operatiekamer gebracht. David, mijn partner, en de fotografe moesten even wachten in de gang terwijl alles werd klaargezet en ik de epidurale verdoving kreeg.

Toen het moment daar was en de verdoving begon te werken, voelde ik me even heel slecht. Ik wist niet wat het was, of het de spanning was of de verdoving, maar ik kreeg enorme nekpijn en moest mezelf bedwingen om rustig te blijven. David kwam net op het juiste moment binnen, net voor ik in tranen zou uitbarsten.

"Hij zei “ze nemen nu de scalpel en beginnen te snijden...”."

Hij ging naast me zitten en stelde me meteen gerust. Achter het doek was de gynaecologe en haar assistente al begonnen, en David begon te vertellen wat ze allemaal aan het doen waren, want ik kon het niet zien. Hij zei “ze nemen nu de scalpel en beginnen te snijden...”. Ik dacht dat hij een grapje maakte, maar hij meende het. Hij heeft heel de tijd verteld wat ze aan het doen waren en dat stelde me gerust. Het gevoel in m'n buik was heel raar en eng. Ik voelde de handelingen op en in mijn buik, maar voelde geen pijn.

En toen was het moment daar... Het hoofdje kwam, David wist dat ik dit moment graag wilde zien en wou zelf al bijna het doek omlaag doen. Daar was ze dan... ons Dauw. Geboren in de ochtend om 9u29 In het licht van die operatie lamp. Je was zo mooi, zo blauw-grijs.

Mijn Dauw, ons Dauw, het was zo'n mooi moment! Je werd na een korte check-up bij me op de borst gelegd en ik genoot van je warmte, en om je eindelijk vast te kunnen houden.

Na een kwartiertje vertrok je met papa naar de kraamafdeling voor 'skinning', terwijl ik nog moest worden toegenaaid en even moest recupereren.

Anderhalf uur later brachten ze me naar jou en papa. Wat was ik blij, het was zo'n mooie dag, die perfect verliep! En wat zijn we blij dat dit prachtige moment zo mooi in beeld gebracht werd; alles ging die dag zo snel dat de foto's de herinneringen helder zullen houden.

Heel erg bedankt Hanna, je was geweldig!